Posted on

Catuaba – właściwości i zastosowanie

BioTrendy - Catuaba

Catuaba to specjalny napar zrobiony z kory różnorodnych brazylijskich drzew. Bardzo często mylnie nazywa się go herbatą. Zależnie od producenta, catuaba może zawierać inne składniki. W większości przypadków jest to kora Trichilia catigua i Erythroxylum vacciniifolium. Niektóre esencje stworzone zostały w oparciu o takie rośliny jak, Ilex, Micropholis, Phyllanthus, Secondatia, Tetragastris oraz rośliny z gatunku Myrtaceae. Wbrew powszechnej opinii, dostępna na rynku polskim catuaba nie wywodzi się od Erythroxylum catuaba.

Catuaba wśród lokalnej brazylijskiej społeczności nazywana jest również Chuchuhuasha, Tatuaba, Pau de Reposta, Piratancara i Caramuru. Napar ten od zalania dziejów stosowany jest jako lek przeciwbólowy i uspokajający. Tubylcze ludy wierzyły również, iż jest on silnym afrodyzjakiem. Przyjęło się, że catuaba dedykowana jest wyłącznie mężczyznom (poprawa funkcji seksualnych, niwelowanie problemów związanych z erekcją). Nie da się jednak ukryć, że zawarte w składnikach roślinnych substancje oddziałują równie korzystnie na organizm kobiet. Podstawową, a zarazem najważniejszą grupą substancji, jaką zawiera w sobie mieszanka brazylijskich roślin są alkaloidy.

DZIAŁANIE NA ORGANIZM

Jako że catuaba to tak naprawdę mieszanka różnego rodzaju składników, zawarte w nich substancje wykazują szereg pozytywnych właściwości w zakresie całego organizmu. Regularnie spożywana:

  • Stymuluję pracę mózgu i poprawie pamięć oraz koncentrację;
  • Dostarcza energii i poprawia ogólną wydolność organizmu;
  • Wspomaga układ odpornościowy oraz przyczynia się do zwalczania patogenów;
  • Działa przeciwbólowo, przeciwzapalnie oraz przeciwwirusowo;
  • Poprawia cyrkulację krwi, wzmacnia jej komórki, a także wpływa na rozszerzenie i wzmocnienie tętnic.

Dodatkowo catuaba stosowana jest w leczeniu HIV (jako środek pomocniczy). Badania przeprowadzone w 1992 roku przez japońskich naukowców potwierdziły, że zawarte w mieszance roślinnej związki hamują zdolność wirusa HIV do niszczenia komórek organizmu. Oczywiście, nie możemy stosować ich w leczeniu podstawowym – jedynie jako wsparcie.

Catuaba dla mężczyzn: erythroxylum vacciniifolium, jeden ze składników catauby jest bogaty w alkaloidy – cataubinę A, B oraz C. Poprzez stymulację układu nerwowego, związki te poprawiają funkcje seksualne u mężczyzn. Substancje zawarte w mieszance roślinnej mają znaczący wpływ na poprawę napięcia mięśniowego, co bezpośrednio przyczynia się do poprawy potencji. Catuaba niweluje stres pojawiający się u niektórych mężczyzn bezpośrednio przed stosunkiem. Naturalne fitosterole, których jest źródeł mają bardzo podobne działanie do męskich hormonów płciowych – przyczyniają się do zwiększenia ukrwienia ciał jamistych penisa, dzięki czemu jest on bardziej wrażliwy na stymulację. Ta mieszanka roślinna wpływa także na długość i jakość erekcji.

Catuaba – Afrodyzjak: regularnie spożywany napar Catuaba przyczynia się do znacznej poprawy życia seksualnego u panów. Kora brazylijskich drzew podnosi libido oraz dodaje energii i wigoru. Co więcej, jest to naturalny środek na impotencje, a także niepełną erekcję.

Catuaba na infekcje: badania dokonane w 1992 roku przez japońskich naukowców dowodzą, że alkaloidy zawarte w catuabie cechują się wysoką aktywnością przeciwwirusową. W 2004 roku natomiast odkryto, że ekstrakt z Trichilia catigua jest bogaty w składniki wykazujące właściwości przeciwzapalne, prowadzące do zahamowania rozwoju infekcji w ludzkim organizmie. Składniki catuaby są bogate w fitochemikalia odpowiedzialne za zwalczanie ognisk choroby oraz flawonoidy działające rozkurczowo, a dodatkowo uszczelniające naczynia krwionośne. Przyjmowana w niewielkich dawkach może przyczynić się do walki z wirusem HIV.

Catuaba, a zdolności intelektualne: w przypadku osób młodych – uczących się oraz osób starszych – borykających się z problemami wynikłymi z wieku, zaleca się spożywanie wywaru z rana. Catuaba poprawia bowiem ukrwienie mózgu (stymuluje prace mózgu) oraz posiada właściwości pobudzające. Można powiedzieć, że działa podobnie do kawy, jednakże w organizmie utrzymuje się znacznie dłużej. Dodatkowo, napar stymuluje działanie układu nerwowego, dzięki czemu szybciej i efektywniej przyswajamy duże ilości informacji.

Catuaba na depresję: substancje zawarte w składnikach aktywnych catuaby mają duży wpływ na zmianę stanu emocjonalnego człowieka – wykazują działanie antydepresyjne. Dodatkowo są nieocenione, jeśli chodzi o szeroko pojętą nerwowość i wynikłe z tego dolegliwości – zmęczenie, bezsenność, hipochondria. Mimo że stymuluje układ nerwowy, jednocześnie zwiększa produkcję endorfin, sprawiając, że czujemy szczęśliwi.

Catuaba na wieczną młodość: zawarte w wywarze antyoksydanty wykazują silne właściwości antyutleniające. Szybka eliminacja wolnych rodników i zapobieganie tworzeniu się kolejnych pozwala znacznie dłużej zachować zdrowy, młody wygląd.

SUPLEMENTACJA

Catuaba to wywar stworzony na bazie starannie wyselekcjonowanych roślin – głównie kory brazylijskich drzew. Produkt dostępny jest w formie specjalnego suszu do zalewania. Ekstrakt po zaparzeniu przybiera odcień czerwony. Pierwsze pozytywne skutki regularnego spożywania naparu widoczne są już po kilku dniach. Obecnie możemy znaleźć na rynku catuabę również w formie tabletek, herbaty oraz specjalnego proszku.

SUPLEMENTY DIETY ZAWIERAJĄCE CATUABĘ (1):


(1) Powyższe zestawienie przedstawia najczęściej wybierane produkty w danej kategorii, w ramach serwisu BioTrendy.pl

STOSOWANIE

Większość producentów zaleca spożywanie catuaby 1 – 2 razy dziennie. Susz (ilość zależna od wybranego przez nas suplementu) zalewamy gorącą wodą i pozostawiamy na co najmniej 15 minut. Napar możemy wzbogacić sokami owocowymi bądź dowolną herbatą np. miętową. W przypadku catuaby do picia nie zaleca się spożywania większej ilości aniżeli trzy filiżanki (150 mililitrów) dziennie. W celu eliminacji problemów z potencją należy spożywać około dwóch filiżanek naparu dziennie przez trzy tygodnie. Spożycie catuaby na 20 – 30 minut przed planowaną aktywnością seksualną wzmaga erekcję.

MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Mieszanki kory catuaba to produkty w pełni naturalne, a dodatkowo również nieprzetworzone. Ich regularne spożywanie nie wiąże się z żadnymi skutkami ubocznymi. Spożywanie catauby w dawkach większych, aniżeli zalecanych przez producenta może wywołać skutki odwrotne do spodziewanych np. zmniejszyć wydajność seksualną. Wśród efektów niepożądanych, wynikających bezpośrednio z nieodpowiedniego dawkowania, najczęściej wymienia się:

  • Bóle głowy;
  • Zawroty głowy;
  • Problemy z koncentracją;
  • Bezsenność;
  • Nadpobudliwość;
  • Agresję;
  • Nudności.

Jako że catuaba wzmacnia libido (również u kobiet) nie wolno spożywać jej będąc w ciąży oraz podczas karmienia piersią. Nawet w niewielkich ilościach może doprowadzić do skurczów macicy i poronienia.

BIBLIOGRAFIA:

    1. Campos, M. M.; Fernandes, E. S.; Ferreira, J.; Santos A. R.; Calixto, J. B. (2005). “Antidepressant-like effects of Trichilia catigua (Catuaba) extract: evidence for dopaminergic-mediated mechanisms”. Psychopharmacology. Berlin;
    2. Glasl, S.; Presser, A.; Werner, I.; Haslinger, E.; Jurenitsch, J. (2003). “Tropane alkaloids from a Brazilian bark traded as “Catuaba””. Scientia Pharmaceutica;
    3. Rolim, A.; Oishi, T.; Maciel, C. P.; Zague, V.; Pinto, C. A.; Kaneko, T. M.; Consiglieri, V. O.; Velasco, M. V. (2006). “Total flavonoids quantification from O/W emulsion with extract of Brazilian plants”. International Journal of Pharmaceutics;
    4. Kletter, C. et al.: Morphological, chemical and functional analysis of catuaba preparations. Planta Med. 79 (2004)
    5. http://www.liveandfeel.com/articles/catuaba-tea-sexual-enhancer-2150 [dostęp 01.01.2017];
    6. Beltrame, F. L.; Filho, E. R.; Barros, F. A. P.; Cortez, D. A. G.; Casset, Q. B. (2006). “A validated higher-performance liquid chromatography method for quantification of cinchonain Ib in bark and phytopharmaceuticals of Trichilia catigua used as Catuaba”. Journal of Chromatography A;

Powyższe opracowanie przedstawia wiedzę i poglądy jej autorów według stanu na dzień sporządzenia niniejszego opracowania, które zostało przygotowane z zachowaniem należytej rzetelności oraz staranności przy utrzymaniu zasad metodologicznej poprawności, a także obiektywizmu na podstawie ogólnodostępnych informacji, pozyskanych ze źródeł wiarygodnych według serwisu BioTrendy.pl w dniu publikacji opracowania. Serwis BioTrendy.pl nie gwarantuje jednakże ich kompletności oraz dokładności, w szczególności, w przypadku, gdyby informacje na podstawie, których wspierano się przy sporządzaniu powyższego opracowania okazały się niekompletne, niedokładne lub nie w pełni odzwierciedlały stan faktyczny. Serwis BioTrendy.pl nie ponosi odpowiedzialności za decyzje podjęte na podstawie niniejszego opracowania, ani za szkody poniesione w wyniku tych decyzji. Powielanie bądź publikowanie w jakiejkolwiek formie niniejszego opracowania, lub jego części, oraz zwartych w nim informacji, czy wykorzystywanie materiału do własnych opracowań celem publikacji, bez uprzedniej, pisemnej zgody właścicieli serwisu BioTrendy.pl jest zabronione. Powyższe opracowanie stanowi utwór i jest prawnie chronione zgodnie z Ustawą z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. 1994 nr 24 poz. 83 z późn. zm.).Protected by Copyscape

Posted on

Sarsaparilla – właściwości i zastosowanie

BioTrendy - Sarsaparilla

Sarsaparilla (Radix sarsaparillae) to roślina, której środowisko naturalne znajduje się w Południowej oraz Środkowej Ameryce. Szczególne właściwości lecznicze posiadają głównie jej zdrewniałe pędy. Przy dobrych wiatrach roślina ta osiąga do 30 metrów długości. Sarsaparilla posiada charakterystyczne sercowate liście, drobne kwiatki o zabarwieniu zielonym oraz czerwone, kuliste owoce przypominające nasze rodzime jagody. Jej niecodzienny, można powiedzieć nawet, że nietuzinkowy skład sprawia, że jest ona przedmiotem zainteresowania naukowców z całego świata.

Zioło to zawiera sterydy: sarsasapogeninę, parillinę, smilageninę, sitosterol, stigmasterol i pollinastanol oraz saponiny: sarsaponinę, smilasaponinę, sarsaparillozyd, glikozyd sitosterolowy etc. W skład Sarsaparilli wychodzą również witaminy (C, B, D oraz A), polisacharydy, aminokwasy i szereg różnorodnych substancji odżywczych pochodzenia roślinnego, w tym: jod, cynk, miedź, żelazo, mangan, siarka, krzem i sód. Sarsaparilla przybyła do Europy dopiero w XVI wieku. Roślina te, ze względu na swoje właściwości lecznicze, dedykowana jest głównie mężczyznom.

DZIAŁANIE NA ORGANIZM

Bogaty skład sarsaparilli sprawia, iż roślina ta jest wysoce pożądana przy leczeniu wielu dolegliwości całego organizmu. Zawarte w niej substancje wykazują następujące działania:

  • Antyoksydacyjne/Przeciwutleniające (zwalcza wolne rodniki);
  • Bakteriobójcze, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe;
  • Detoksykujące, odtruwające, napotne i oczyszczające;
  • Hipoglikemiczne i hipotensyjne;
  • Przeciwartretyczne;
  • Wykrztuśne;
  • Moczopędne;
  • Androgenne (w małych dawkach);
  • Estrogenne i antyandrogenne (w większych porcjach).

Dodatkowo Sarsaparilla wpływa na przyrost masy mięśniowej u osób aktywnych fizycznie (zwiększenie retencji azotu w ustroju, intensyfikacja procesów odnowy tkanek, wzmożona synteza białka) oraz zwiększa ogólną wydolność organizmu.

Sarsaparilla dla mężczyzn: w Polsce nazywana kolcoroślą, to roślina szczególnie ceniona przez sportowców – zwłaszcza profesjonalistów w zakresie sportów siłowych. Obecnie jest to jedyne odkryte zioło które samoistnie stymuluje wzrost tkanki mięśniowej. Jako że jest to specyfik w pełni naturalny, większość federacji sportowych nie uznaje go za środek dopingujący. Regularne spożywanie sarsaparilli przyspiesza przyrost tkanki mięśniowej, eksponując tym samym rzeźbę sportowca. Skład rośliny bogaty jest w męskie hormony – androgeny (odpowiednik roślinny: sarsapogenin). Związki te działają podobnie do testosteronu – wspomagają syntezę dihydroergotestosteronu. Dodatkowo, zioło to uznawane jest za bardzo silny afrodyzjak. Regularne zażywanie sarsaparilli wpływa na wzmaga popęd seksualny, a także pozwala raz na zawsze pozbyć się problemów z potencją – poprawia ukrwienie narządów płciowych i ruchliwość plemników.

Sarsaparilla dla kobiet: dzięki swoim właściwościom antyoksydacyjnym, oczyszczającym i detoksykującym, pozwala w szybki sposób pozbyć się problemów skórnych – nie tylko trądziku, ale wszelkiego rodzaju zmian o podłożu bakteryjnym. Właściwości moczopędne i zmniejszenie retencji płynów sprawia, że roślina ta pozwala zniwelować do minimum tzn. skórkę pomarańczową, czyli cellulit. Dodatkowo poprawia ogólną kondycję skóry i łagodzi objawy łuszczycy.

Naturalny detoks: sarsaparilla posiada właściwości detoksykujące. Zawarte w niej substancje wzmagają filtrację kłębuszkową – zintensyfikowanie napływu krwi w obrębie nerek sprzyja jej dokładniejszemu oczyszczeniu. Toksyny oraz szkodliwe produkty przemiany materii zostają wydalone z organizmu wraz z moczem. Dodatkowo, roślina ta nasila proces oddawania potu, co również ma wpływ na odtruwanie i oczyszczanie ustroju. Wzmożona filtracja kłębuszkowa niweluje problemy z układem moczowym. Właściwości detoksykujące sarsaparilli wykorzystywane są głównie przy leczeniu młodzieńczego trądziku oraz schorzeń skóry.

Sarsaparilla dla mocnych kości: prezentowane zioło jest powszechnie polecane przez lekarzy i specjalistów osobom starszym oraz osobom borykającym się ze zmianami reumatycznymi. Składniki sarsaparilli niwelują bóle reumatyczne, a dodatkowo wzmagają ukrwienie i silnie rozgrzewają, co przyczynia się do łagodzenia objawów schorzeń kości i stawów.

Zaburzenia odżywiania: uważa się, że sarsaparilla może być bardzo pomocna w leczeniu zaburzeń odżywiania – poprawia apetyt oraz trawienie. Z drugiej jednak strony, przy aktywnym wysiłku fizycznym przyczynia się do zwiększenia czystej masy mięśniowej.

Nowotwory: duża ilość flawonoidów oraz steroli zawartych w sarsaparilli przyczynia się do zmniejszenia ilości komórek nowotworowych w organizmie. Antyoksydanty te neutralizują wole rodniki, w efekcie czego hamują procesu nowotworowe, a dodatkowo działają profilaktycznie – chronią przed rozwojem choroby.

Sarsaparilla na stany zapalne: zawarte w sarsaparilli saponiny, parillinę i inne flawonoidy cechują się działaniem kojącym i przeciwbólowym. Zioła te stosowane są powszechnie w stanach zapalnych oraz przy chorobach autoimmunologicznych – dnie moczanowej, zapaleniu stawów, bólach mięśniowych. Dodatkowo, regularnie spożywana zmniejsza dyskomfort związany ze stanami zapalnymi. W XVI wieku napar z sarsaparilli stosowany był jako środek na kiłę, łuszczycę oraz trąd.

SUPLEMENTACJA

W Polsce sarsaparilla dostępna jest w większości przypadków jako herbata, w tym yerba mate bądź zioła do zaparzania. W krajach Ameryki Południowej i Środkowej występuje również w formie napojów gazowanych oraz tabletek.

SUPLEMENTY DIETY ZAWIERAJĄCE SARSAPARILLĘ (1):


(1) Powyższe zestawienie przedstawia najczęściej wybierane produkty w danej kategorii, w ramach serwisu BioTrendy.pl

STOSOWANIE

Większość producentów suplementów, których skład opiera się na sarsaparilli zaleca, aby spożywać od 0,9 do 9 gram substancji czynnej na dobę. W przypadku sportowców ukierunkowanych na budowę masy mięśniowej optymalna dawka wynosi 1 gram dziennie. Większe dawki sprawdzą się przy problemach skórnych, infekcjach oraz stanach zapalnych. Herbaty oraz nalewki z sarsaparilli, a także tabletki i kapsułki winno spożywać się trzy razy dziennie. Odwar z sarsaparilli może być stosowany również do przemywania skóry (wypryski, przebarwienia, zakażenia, stan zapalny) oraz płukania włosów (wypadanie włosów, stan zapalny, przetłuszczanie się włosów, łupież).

MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Sarsaparilla to zioło, w przypadku którego regularne spożywanie nie powoduje żadnych skutków ubocznych. Przekroczenie zaleconej przez lekarza bądź producenta suplementu dawki, może skutkować podrażnieniami żołądka. Preparaty na bazie zioła nie powinny być stosowane przez osoby borykające się z dolegliwościami nerek, a także kobiety w ciąży i matki karmiące piersią. Nie wolno przyjmować suplementów na bazie sarsaparilli równocześnie z lekami nasennymi, środkami zawierającymi naparstnicę bądź specyfikami, których skład opiera się na solach bizmutu. Herbat i naparów na bazie sarsaparilli powinny unikać również kobiety w ciąży oraz matki karmiące piersią. Do tej pory bowiem nie jest znany wpływ zioła na płód czy dziecko. Ponadto roślina pogłębia objawy astmy u osób cierpiących na tą chorobę. W dużych dawkach sarsaparilla może spowodować:

  • Tymczasowe podrażnienie nerek, charakteryzujące się częstszym oddawaniem moczu;
  • Podrażnienia przewodu pokarmowego – biegunka, niestrawność, bóle żołądka i bóle w okolicach brzucha;
  • Reakcje alergiczne (bóle w klatce piersiowej, problemy z oddychaniem, pokrzywka bądź wysypka na skórze).

BIBLIOGRAFIA:

Powyższe opracowanie przedstawia wiedzę i poglądy jej autorów według stanu na dzień sporządzenia niniejszego opracowania, które zostało przygotowane z zachowaniem należytej rzetelności oraz staranności przy utrzymaniu zasad metodologicznej poprawności, a także obiektywizmu na podstawie ogólnodostępnych informacji, pozyskanych ze źródeł wiarygodnych według serwisu BioTrendy.pl w dniu publikacji opracowania. Serwis BioTrendy.pl nie gwarantuje jednakże ich kompletności oraz dokładności, w szczególności, w przypadku, gdyby informacje na podstawie, których wspierano się przy sporządzaniu powyższego opracowania okazały się niekompletne, niedokładne lub nie w pełni odzwierciedlały stan faktyczny. Serwis BioTrendy.pl nie ponosi odpowiedzialności za decyzje podjęte na podstawie niniejszego opracowania, ani za szkody poniesione w wyniku tych decyzji. Powielanie bądź publikowanie w jakiejkolwiek formie niniejszego opracowania, lub jego części, oraz zwartych w nim informacji, czy wykorzystywanie materiału do własnych opracowań celem publikacji, bez uprzedniej, pisemnej zgody właścicieli serwisu BioTrendy.pl jest zabronione. Powyższe opracowanie stanowi utwór i jest prawnie chronione zgodnie z Ustawą z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. 1994 nr 24 poz. 83 z późn. zm.).Protected by Copyscape

Posted on

Różeniec górski – właściwości i zastosowanie

Biotrendy - Różeniec górski

Różeniec górski (Rhodiola rosea), zwany również złotym korzeniem, korzeniem róży, korzeniem pachnącym różą, laską Aarona, arktycznym korzeniem, korzeniem z Syberii czy też koroną królewską to wyjątkowe zioło, które możemy spotkać w różnych zakątkach Europy oraz Azji. Roślina ta rośnie w trudnodostępnych miejscach, na suchym i piaszczystym podłożu na znacznych wysokościach – głównie w rejonach arktycznych.

Różeniec jest szczególnie wrażliwy na zanieczyszczenia, dlatego też wyrasta w miejscach bardzo czystych – z dala od miejskiego zgiełku. W Polsce występuje np. w Tatrzańskim Parku Narodowym. Kłącze oraz korzenie laski Aarona zawierają szereg substancji czynnych, w tym: fenoloalkohol, glikozydy salidrozydu, rozarin, rozawin, rozin, liczne flawonoidy, fenolokwasy, kwasy organiczne (bursztynowy, cytrynowy, jabłkowy, szczawiowy), garbniki, tłuszcze, wosk, steryny, oksykumarynę, cukry etc.

DZIAŁANIE NA ORGANIZM

Właściwości różeńca górskiego znalazły zastosowanie głównie w medycynie. Korzeń pachnący różą cechuje się doskonałym działaniem pobudzającym, wzmacniającym oraz adaptogennym. Regularne spożywanie suplementów bądź nalewek na bazie różeńca nie tylko podwyższa ogólną sprawność organizmu, ale również zwiększa wytrzymałość organizmu na stres i niekorzystne czynniki środowiskowe, a także zwiększa odporność na choroby. Prof. dr nauk med. Valeria Sedlak-Vadoc przytacza następujące korzyści leczenia arktycznym korzeniem:

  • Przeciwdepresyjne oraz przeciwstresowe;
  • Wspomagające funkcjonowanie układu krążenia (wzmacnia pracę mięśnia sercowego, działa antyarytmicznie, zapobiega uszkodzeniom spowodowanym niedokrwieniem);
  • Immunostymulacyjne oraz adaptogenne (w tym: wzmacnia nadzór immunologiczny);
  • Ochraniające organy układu trawiennego, w szczególności wątrobę przed toksynami;
  • Zmniejszające skutki uboczne chemioterapii;
  • Poprawiające funkcje intelektualne, również te związane z wiekiem;
  • Zwiększające witalność seksualną;
  • Poprawiające sprawność seksualną i niwelujące dolegliwości z tym związane u mężczyzn;
  • Regulujące metabolizm glukozy;
  • Poprawiające ogólną wydolność i sprawność sportowców;
  • O silnym działaniu antyoksydacyjnym.

Różeniec, a potencja: różeniec uznawany jest za jeden lepszych naturalnych afrodyzjaków – substancji, która w przypadku mężczyzn wydłuża oraz wzmacnia erekcję, a także wpływa na libido. Warto zauważyć, że roślina ta zwiększa odporność organizmu na stres, który również może przyczyniać się do zaburzeń wzwodu. Różeniec górki, poprzez wpływ na neuroprzekaźniki takie jak serotonina i noradrenalina, przygotowuje organizm na przyjęcie stresującego, ‘negatywnego bodźca’ – fizycznego, psychicznego bądź emocjonalnego. Dodatkowo pomaga przywrócić równowagę w działaniu układu nerwowego współczulnego oraz przywspółczulnego. Regularne spożycie wprowadza ciało w stan odprężenia i umożliwia regenerację energii.

Różeniec, a serce: omawiana roślina działa ochronnie m.in. na mięsień sercowy – normalizuje działanie nadnerczy, przywraca prawidłowy poziom cholesterolu glukozy oraz potasu we krwi, normuje ciśnienie tętnicze. Mówiąc prościej – znacząco zmniejsza kluczowe czynniki ryzyka chorób układu krążenia. Rhodiola, poprzez aktywację opioidów, wpływa na zmniejszenie uczuciu bólu, a także chroni mięsień sercowy przed arytmią i atakiem niedokrwiennym.

Różeniec, a choroby związane z wiekiem: chińscy naukowcy z Jiangsu Institute of Nuclear Medicine na łamach (Publikacja w: „European Journal of Pharmacology”) twierdzą, że arktyczny korzeń zapobiega chorobom neurodegeneracyjnym, czyli np. chorobie Alzhaimera. Dzięki zawartej w nim substancji o nazwie salidrozyd, chroni neurony przed tzn. stresem oksydacyjnym i związaną z nim śmiercią komórek.

Różeniec, a sport: belgijscy naukowcy z Katholieke Universiteit Leuven udowodnili, że różeniec górski w dawce 200 mg (na dobę) zwiększa możliwości wytrzymałościowe osób aktywnych – głównie sportowców. Przyczynia się m.in. do wzrostu procesów anabolicznych oraz efektywniejszego wykorzystania rezerw komórkowych, co przekłada się na poprawę ogólnej wydolności. Dodatkowo, stanowi swojego rodzaju ochronę tkanki mięśniowej przed degradacją związaną ze wzmożonym wysiłkiem fizycznym. W czasie ćwiczeń zmniejsza poziom białka C-reaktywnego oraz kreatyniny kinazy (działanie przeciwzapalne), dzięki czemu umożliwia znacznie szybszą regenerację potreningową.

Różeniec, a nowotwory: prof. dr nauk med. Valeria Sedlak-Vadoc wskazuje, że różeniec górski, dzięki bardzo silnym właściwościom antyoksydacyjnym, wykazuje działanie przeciwnowotworowe. Substancje zawarte w roślinie biorą udział zarówno w szeroko pojętej profilaktyce jak i w naprawie uszkodzeń i zmian DNA wywołanych przez wolne rodniki i czynniki mutagenne.

SUPLEMENTACJA

Z roku na rok różeniec górski cieszy się coraz większą popularnością. Dlaczego? Wszystko za sprawą szeroko pojętych chorób cywilizacyjnych – stresu, chorobliwego przemęczenia, problemów z erekcją, zaburzeń koncentracji etc. Na rynku znajdziemy szereg suplementów, których składnikiem zasadniczym jest właśnie Rhodiola rosea. Jedna tabletka zawiera zazwyczaj do 100 mg ekstraktu z tej rośliny. Oczywiście, w środku znajdziemy również inne składniki. Różeniec doskonale współgra z cynkiem.

SUPLEMENTY DIETY ZAWIERAJĄCE RÓŻENIEC GÓRSKI (1):


(1) Powyższe zestawienie przedstawia najczęściej wybierane produkty w danej kategorii, w ramach serwisu BioTrendy.pl

STOSOWANIE

Dostępne na rynku suplementy, których składnikiem głównym jest różeniec górski w większości przypadków posiadają 100 miligramów substancji aktywnej. Średnia dzienna dawka ekstraktu wynosi od 200 do 900 miligramów, zależnie od naszych indywidualnych potrzeb. Tabletki czy proszek na bazie korzenia arktycznego, za sprawą działania energetyzującego, należy zażywać w godzinach rannych oraz przedpołudniowych. Decydując się na spożywanie różeńca górskiego w celach poprawy ogólnej wydolności organizmu oraz samopoczucia, zaleca się stopniowe zwiększanie ilości spożywanego ekstraktu, zaczynając od 200 miligramów. Za optymalną dawkę uznaję się natomiast 500 miligramów na dobę.

MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Różeniec górski spożywany w odpowiednich dawkach nie prowadzi do żadnych działań niepożądanych. Oczywiście, wiele zależy od tego, czy suplement składa się wyłącznie z ekstraktu z tej rośliny czy też dodatkowych składników. Zasadniczo jednak w przypadku korzenia pachnącego różą nie ma żadnych przeciwskazań w zakresie stosowania.
Przekroczenie zaleconej dawki może wywołać stany lękowe oraz nadmierne pobudzenie. Jeśli chodzi o przyjmowanie różeńca w tym samym czasie co środków farmakologicznych, do tej pory nie stwierdzono żadnych interakcji między lekami, a substancjami czynnymi Rhodiola rosea. Nie opublikowano jeszcze badań dotyczących przyjmowania korzenia arktycznego przez kobiety w ciąży oraz matki karmiące. W związku z tym zaleca się, aby przed zażyciem suplementu, skontaktować się z lekarzem prowadzącym ciąże bądź lekarzem rodzinnym.

BIBLIOGRAFIA:

Powyższe opracowanie przedstawia wiedzę i poglądy jej autorów według stanu na dzień sporządzenia niniejszego opracowania, które zostało przygotowane z zachowaniem należytej rzetelności oraz staranności przy utrzymaniu zasad metodologicznej poprawności, a także obiektywizmu na podstawie ogólnodostępnych informacji, pozyskanych ze źródeł wiarygodnych według serwisu BioTrendy.pl w dniu publikacji opracowania. Serwis BioTrendy.pl nie gwarantuje jednakże ich kompletności oraz dokładności, w szczególności, w przypadku, gdyby informacje na podstawie, których wspierano się przy sporządzaniu powyższego opracowania okazały się niekompletne, niedokładne lub nie w pełni odzwierciedlały stan faktyczny. Serwis BioTrendy.pl nie ponosi odpowiedzialności za decyzje podjęte na podstawie niniejszego opracowania, ani za szkody poniesione w wyniku tych decyzji. Powielanie bądź publikowanie w jakiejkolwiek formie niniejszego opracowania, lub jego części, oraz zwartych w nim informacji, czy wykorzystywanie materiału do własnych opracowań celem publikacji, bez uprzedniej, pisemnej zgody właścicieli serwisu BioTrendy.pl jest zabronione. Powyższe opracowanie stanowi utwór i jest prawnie chronione zgodnie z Ustawą z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. 1994 nr 24 poz. 83 z późn. zm.).Protected by Copyscape

Posted on

L-arginina – właściwości i zastosowanie

BioTrendy - L-arginina

L-arginina – właściwości i zastosowanieArginina (kwas 2-amino 5-guanidynowalerianowy – C6H14N4O2) to organiczny związek chemiczny z grupy aminokwasów endogennych kodowanych przez DNA o charakterze zasadowym, odpowiedzialny za współudział w wielu przemianach azotowych w organizmie. Mimo że związek ten występuje naturalnie w organizmie człowieka, z najnowszych badań wynika, że wraz z wiekiem zdolność do jego syntezy maleje. Niedobory L-argininy prowadzą do bardzo poważnej destabilizacji równowagi wewnętrznej organizmu, co przekłada się na liczne problemy natury zdrowotnej.

O argininie zrobiło się głośno już w pierwszej połowie XX wieku. Wtedy też dwóch uczonych: Krebs i Henseleit odkryli znaczenie tego związku w cyklu mocznikowym – usuwanie z organizmu amoniaku. Dalsze prace naukowe ujawniły związek argininy z układem sercowo-naczyniowym. Arginina stanowi kluczowy substrat w syntezie tlenku azotu, który to odpowiada m.in. za zwiększenie światła naczyń krwionośnych. Jan Herget i Václav Hampl udowodnili, że długotrwałe zaburzenia metabolizmu NO prowadzą m.in. do schorzeń układu krążenia, w tym zmian miażdżycowych i nadciśnienia tętniczego. Jeszcze wcześniej związkiem NO z sercem zajmowali się Robert F. Furchgott, Luis J. Ignarro i Ferido Murad, którzy to w 1998 roku za odkrycie zależności między tlenkiem azotu, a układem krążenia dostali Nagrodę Nobla w dziedzinie medycyny i fizjologii. Niedobór argininy prowadzi do powstania anionorodnika ponadtlenkowego, a w efekcie do powstania związków zwanych wolnymi rodnikami. Te natomiast bezpośrednio atakują naczynia krwionośne m.in. ograniczających ich światło. Dochodzi do uszkodzeń śródbłonka, co sprzyja osadzaniu się cholesterolu. Finalnie brak kwasu 2-amino 5-guanidynowalerianowy jest przyczyną chorób układu krążenia, w tym miażdżycy, nadciśnienia, choroby wieńcowej, a nawet arytmii.

DZIAŁANIE NA ORGANIZM

Arginina znajduje zastosowania w wielu procesach biologicznych, zachodzących w naszym organizmie, zwłaszcza w zakresie metabolizmu np. synteza hormonu wzrostu czy detoksykacja ze szkodliwych związków i produktów przemiany materii.

    1. Arginina, a układ krążenia: w połączeniu z innymi aminokwasami np. tauryną reguluję pracę serca – zmniejsza arytmię i stabilizuje częstotliwość skurczów. Około 10 – 20 gram tauryny oraz 4 – 6 gram argininy niweluje przedwczesne skurcze przedsionków. Związek ten ogranicza powikłania u osób borykających się z hipercholesterolemią, a także zmniejsza śmiertelność na skutek dolegliwości sercowo-naczyniowych u jednostek po zawale serca. Z badań klinicznych wynika natomiast, że l-arginina ma duży wpływ na poprawę sprawności ruchowej u osób z miażdżycą tętnic kończyn dolnych.8

    2. Arginina, a metabolizm: tak jak wspomnieliśmy wcześniej, ma znaczący wpływ na utrzymanie prawidłowego bilansu azotowego. Związek ten uczestniczy w metabolizmie mięśni, a także bierze aktywny udział w walce z komórkami nowotworowymi (poprzez wzmocnienie układu odpornościowego). Kwas 2-amino 5-guanidynowalerianowy wspomaga również odchudzanie – sprzyja wzrostowi masy mięśniowej, przy jednoczesnej redukcji tkanki tłuszczowej. Bierze aktywny udział w produkcji enzymów i hormonów, w tym prowadzi do wzrostu HGH. Arginina ma duży wpływ na spowolnienie procesów starzenia się organizmu – bierze udział w budowie komórek kości i ścięgien, zaś jako składnik kolagenu odpowiada za jędrność skóry.

    3. Arginina, a potencja: działanie argininy w zakresie szeroko pojętej potencji, przypomina działanie Viagry – z tym, że omawiany związek jest całkowicie naturalny. Arginina blokuje enzym PDE5, co zapobiega niszczeniu się tlenku azotu, który natomiast odpowiada za odpowiednie poszerzenie naczyń krwionośnych w momencie erekcji.

    4. Arginina, a sport: regularna suplementacja argininą przyczynia się do poprawy zdolności wysiłkowych u osób aktywnych fizycznie – zmniejsza zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen, rozszerza naczynia krwionośne, zwiększa przepływ wieńcowy, a także wpływa na układ oddechowy poprzez rozszerzanie mięśni gładkich oskrzeli. L-arginina stanowi kluczowy element w procesie odnowy powysiłkowej organizmu – działa detoksykująco (głównie w zakresie amoniaku), łagodzi niekorzystne skutki katabolizmu mięśniowego (poprzez odbudowę składników białkowych), łagodzi skutki stresu wysiłkowego (syntezując glutaminę). Warto wspomnieć również, że arginina eliminuje wolne rodniki tlenowe, powstające podczas wysiłku fizycznego.

GDZIE WYSTĘPUJE?

Argininę w stosunkowo dużych ilościach znajdziemy głównie w mięsie czerwonym oraz drobiowym, orzechach i nasionach, produktach pełnoziarnistych, owocach morza oraz jajach.

NAZWA PRODUKTU ZAWARTOŚĆ ARGININY [mg/100g]
Żelatyna 7 215 mg
Pestki z dyni 3 504 mg
Orzechy arachidowe 3 107 mg
Pełnotłusta mąka sojowa 3 090 mg
Proszek jajeczny 2 974 mg
Sezam, nasiona
2 473 mg
Orzechy włoskie
2 431 mg
Soja
2 355 mg
Nasiona słonecznika
2 340 mg
Nasiona lnu
2 326 mg
Groch
2 265 mg
Soczewica czerwona
2 264 mg
Migdały
2 150 mg
Orzechy laskowe
2 041 mg
Chałwa z orzechami
1 961 mg
Kasza gryczana
1 719 mg
Ser typu Parmezan
1 420 mg
Fasola biała
1 342 mg
Kakao 16%
1 287 mg
Otręby pszenne
1 277 mg
Tuńczyk w wodzie
1 250 mg
Mięso z piersi indyka, bez skóry
1 237 mg
Łosoś
1 147 mg
Wiórki kokosowe
842 mg
Jajka
768 mg
Bób
710 mg
Brązowy ryż
579 mg
Pszenica
568 mg
Chleb pszenny
372 mg
Liście pietruszki
196 mg

SUPLEMENTACJA

Po l-argininę w formie suplementu winny sięgać osoby, u których możliwe niedobory nie mogą zostać uzupełnione poprzez spożywanie normalnych produktów spożywczych – sportowcy, u których za sprawą wzmożonego wysiłku fizycznego dochodzi do jej ‘wypłukiwania’, mężczyźni borykający się z dolegliwościami potencji (doraźnie, przed stosunkiem). Arginina to jeden z popularniejszych suplementów, dostępnych na polskim rynku. Znacznie lepszą formą a zakresie długotrwałego spożywania związku jest czysty, wyizolowany aminokwas – najbliżej zbliżony do swojej naturalnej postaci. Szukając odpowiedniego specyfiku, warto zwrócić uwagę na l-argininę z dodatkiem naturalnych (nie chemicznych) składników, które rozszerzają jej działanie na inne organy.

SUPLEMENTY DIETY ZAWIERAJĄCE L-ARGININĘ (1):


(1) Powyższe zestawienie przedstawia najczęściej wybierane produkty w danej kategorii, w ramach serwisu BioTrendy.pl

STOSOWANIE

Podstawowa dawka l-argininy wynosi 5 gramów na dobę. Nie istnieje żadna odgórnie narzucona norma, w zakresie stosowania tego związku. Można powiedzieć, że dawka dzienna winna być uzależniona celu, w jakim ją bierzemy. Z opinii sportowców, którzy regularnie przyjmują suplementację opartą na l-argininie wynika, że 20 gram związku dziennie może wywołać zaburzenia gastryczne. Jednocześnie, osoby starsze zażywające argininę w celu regulacji nadciśnienia tętniczego, w skrajnych przypadkach zażywają nawet do 30 gram. W przypadku problemów z potencją, zaleca się stosowanie 5 gram argininy na 30-60 minut przed stosunkiem.

MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Krótkoterminowa suplementacja argininy w zalecanej dawce (do 5 – 6 gram na dobę) nie wiąże się z żadnymi skutkami ubocznymi. długotrwałe spożywanie większych dawek hamuje absorbcję innych aminokwasów, a jednocześnie prowadzi do:

  • Włóknienia nerek;
  • Wzrostu ciśnienia krwi;
  • Sztywności naczyń;
  • Zmniejszenia elastyczności mięśnia sercowego;
  • Zaburzeń gastrycznych.

BIBLIOGRAFIA:

Powyższe opracowanie przedstawia wiedzę i poglądy jej autorów według stanu na dzień sporządzenia niniejszego opracowania, które zostało przygotowane z zachowaniem należytej rzetelności oraz staranności przy utrzymaniu zasad metodologicznej poprawności, a także obiektywizmu na podstawie ogólnodostępnych informacji, pozyskanych ze źródeł wiarygodnych według serwisu BioTrendy.pl w dniu publikacji opracowania. Serwis BioTrendy.pl nie gwarantuje jednakże ich kompletności oraz dokładności, w szczególności, w przypadku, gdyby informacje na podstawie, których wspierano się przy sporządzaniu powyższego opracowania okazały się niekompletne, niedokładne lub nie w pełni odzwierciedlały stan faktyczny. Serwis BioTrendy.pl nie ponosi odpowiedzialności za decyzje podjęte na podstawie niniejszego opracowania, ani za szkody poniesione w wyniku tych decyzji. Powielanie bądź publikowanie w jakiejkolwiek formie niniejszego opracowania, lub jego części, oraz zwartych w nim informacji, czy wykorzystywanie materiału do własnych opracowań celem publikacji, bez uprzedniej, pisemnej zgody właścicieli serwisu BioTrendy.pl jest zabronione. Powyższe opracowanie stanowi utwór i jest prawnie chronione zgodnie z Ustawą z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. 1994 nr 24 poz. 83 z późn. zm.).Protected by Copyscape

Posted on

Dieta na potencję – na czym polega? Jak stosować?

BioTrendy - Dieta na potencję

Niewielu mężczyzn zdaje sobie sprawę, że odpowiednio dobrana dieta odgrywa ogromną rolę w życiu intymnym każdego mężczyzny. Po pierwsze, sprzyja dłuższemu zachowaniu sprawności seksualnej, po drugie zaś niweluje zaburzenia erekcji, zwiększając tzn. wydolność seksualną mężczyzny. Dieta na potencję opiera się głównie na kuchni śródziemnomorskiej – wpływa nie tylko na sprawność seksualną mężczyzny, ale również na ogólny stan zdrowia. Starannie dopracowany plan żywieniowy pozwala raz na zawsze pozbyć się kompleksów, urozmaicić życie intymne, wyeliminować wszystkie dolegliwości związane z zaburzeniami erekcji, a co najważniejsze – cieszyć się z kontaktu fizycznego.

Nasza codzienna dieta bogata jest przede wszystkim w czerwone mięso i przetwory mięsne, produkty wysokotłuszczowe, ziarna oraz… słodzone napoje. Nie da się ukryć, że mieszanka ta nie należy do najzdrowszych. Regularne spożywanie tych produktów może mieć katastrofalne skutki dla całego organizmu. Nadwaga, cukrzyca, choroby naczyń krwionośnych – to tylko wierzchołek góry lodowej. Zły plan żywieniowy prowadzi do poważnych zaburzeń seksualnych, które z czasem przekładają się na zdrowie i komfort psychiczny.

PROGRAM DIETY

Dieta na potencję nie działa w oparciu o jeden konkretny program. Kluczem do sukcesu jest tutaj zmiana przyjętych przez nas nawyków żywieniowych – wyeliminowanie tego, co przyczynia bądź może przyczyniać się do spadku sprawności seksualnej i włączenie do diety tych produktów, które sprzyjają zachowaniu zdrowia seksualnego. Podstawowe zasady tej diety kształtują się następująco:

    1. Spożywamy duże ilości owoców, warzyw, orzechów oraz roślin strączkowych;

    2. Eliminujemy z naszej diety nasycone kwasy tłuszczowe, w szczególności tłuszcze zwierzęce, pełne mleko oraz pełnotłuste sery;

    3. Włączamy do naszego planu żywieniowego wielonienasycone kwasy tłuszczowe, a więc zdrowe tłuszcze – olej rzepakowy z pierwszego tłoczenia, oliwę z oliwek, ryby etc.;

    4. Staramy się zwiększyć ilość przyjmowanego błonnika do poziomu 15 g na 1 000 kcal.

NAJCZĘŚCIEJ WYBIERANE SUPLEMENTY DIETY W KATEGORII POTENCJA I EREKCJA (1):


(1) Powyższe zestawienie przedstawia najczęściej wybierane produkty w danej kategorii, w ramach serwisu BioTrendy.pl

JADŁOSPIS PODCZAS DIETY

Skład diety na potencje powstał w oparciu o jeden z najlepszych planów żywieniowych – dietę śródziemnomorską. Istnieje kilka produktów, których ogólne spożycie dzienne jest niezwykle ważne, jeśli chcemy zwiększyć jakość naszego pożycia seksualnego.

  • Po pierwsze: owoce winny być spożywane co najmniej cztery razy dziennie;

  • Po drugie: warzywa winny być spożywane co najmniej trzy razy dziennie;

  • Po trzecie: produkty zbożowe oraz rośliny strączkowe winny być konsumowane codziennie;

  • Po czwarte: ryby, produkty zbożowe, orzechy i rośliny powinny być przez nas spożywane około czterech razy w tygodniu.

  • Po szóste: w naszej diecie nie powinien znaleźć się alkohol, chyba że wino (do dwóch kieliszków na dzień).

AFRODYZJAKI

W diecie na potencję niezwykle ważne są… afrodyzjaki. Najogólniej rzecz ujmując są to substancje pochodzenia naturalnego bądź chemicznego, które prowadzą do zwiększenia podniecenia seksualnego. Afrodyzjaki od najstarszych lat stosowane są przy leczeniu tzn. ‘męskich dolegliwości’, czyli problemów z erekcją i szeroko pojętym popędem seksualnym. Chociaż na rynku znajdziemy szereg niezwykle skutecznych afrodyzjaków pochodzenia chemicznego, znacznie bardziej opłaca się sięgnąć po produkty naturalne, których działanie w późniejszym czasie nie odbije się na naszym zdrowiu fizycznym i psychicznym. Naturalne afrodyzjaki, których skuteczność została potwierdzona za pomocą badań lekarskich:

  • Chili, kminek, majeranek, pieprz, pieprz cayenne;
  • Wanilia, mięta, kardamon, cynamon;
  • Chrzan, marchewka, soja, pomidory, czosnek;
  • Banany, granaty, śliwki, jabłka, brzoskwinie.

Jak możemy zauważyć, naturalnymi afrodyzjakami są produkty, które w większości przypadków są obecne w naszej kuchni. Oczywiście, nie musimy od razu wykupywać każdego z nich. Wystarczy włączyć kilka wybranych, ulubionych smakołyków do diety, tak by każdy z nich pojawił się przynajmniej raz na dzień.

ANTYOKSYDANTY

Antyoksydanty to substancję, które posiadają ogromny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie naszego organizmu. W zakresie potencji pomagają w ukrwieniu poszczególnych narządów, wspomagają prace całego układu krążenia, usuwają z organów wewnętrznych wolne rodniki, naprawiają uszkodzone komórki, a także dodają nam sił witalnych i znacząco hamują proces starzenia się organizmu. Antyoksydanty dostarczane są do organizmu wraz z pokarmem. Należą do nich: witamina C, flawonoidy, witamina E oraz beta-karoten.

    1. Produkty bogate witaminę C: najwięcej witaminy C znajdziemy oczywiście w warzywach i owocach. Jej zwiększona dawka sprawdzi się przy osobach pracujących w szkodliwych warunkach, narażonych na stałe działanie substancji chemicznych bądź osobach, które dość często borykają się z różnymi infekcjami. Docelowo witamina C wpływa na funkcjonowanie mięśnia sercowego oraz całego układu krwionośnego. Przykład produktów bogatych w witaminę C:

    • Kapusta (każdy rodzaj), papryka, pomidor, szpinak, czosnek;
    • Cytrusy, truskawki, porzeczki, maliny, kiwi.

    2. Produkty bogate w beta-karoten: beta-karoten, czyli prowitamina A, to przeciwutleniacz, który obniża ryzyko występowania nowotworów – również raka prostaty, zapobiega chorobom serca – w szczególności miażdżycy, a także obniża poziom złego cholesterolu. Produkty bogate w ten związek są szczególnie polecane przy dolegliwościach z erekcją np. przy częściowej czy niepełnej erekcji. Przykład produktów bogatych w beta-karoten:

    • Fasolka szparagowa, kapusta pekińska, marchewka, papryka, pomidor, sałata, szpinak;
    • Śliwki, melony, morele, brzoskwinie.

    3. Produkty bogate w witaminę E: witamina E doskonale współpracuje z beta-karotenem m.in. hamując procesy starzenia się komórek. Co więcej, witamina E wspomaga transport tlenu do poszczególnych komórek, co wpływa na ich dobrą kondycję. Jej niedobór zwiększa ryzyko rozwoju chorób sprzyjających zaburzeniom potencji.
    Przykład produktów bogatych w witaminę E:

    • Kapusta (każdy rodzaj), papryka, pomidor, szpinak, pietruszka, brokuł;
    • Śliwki, nektarynki, brzoskwinie, czarne porzeczki, jagody, awokado.

    4. Produkty bogate we flawonoidy: flawonoidy nie tylko działają antyoksydacyjnie, ale również chronią nasze naczynia krwionośne. Aktywność antyutleniająca bezpośrednio wiąże się z działaniem przeciwmiażdżycowym. Ich regularne spożywanie ogranicza ryzyko wystąpienia chorób serca i układu krążenia. Dodatkowo, niweluje efekty niektórych szkodliwych substancji pobieranych wraz z żywnością, a także wykazują aktywność przeciwzapalną i przeciwbakteryjną. Wyróżniamy 5 grup flawonoidów:

    • Flawonole: cebula, sałata, jabłka, kakao, herbata;
    • Flawony: seler, pietruszka, czerwona papryka, cytryna;
    • Flawanony: pomarańcze, grejpfruty;
    • Flawanole: jabłka, herbata, czekolada gorzka, czerwone wino;
    • Izoflawony: warzywa strączkowe i produkty sojowe;
    • Antocyjany: truskawki, wiśnie, czarna porzeczka, aronia.

    5. Orzechy, nasiona oraz pestki: grupa ta bogata jest w kwasy tłuszczowe omega-3, a także szereg witamin i minerałów. Poszczególne produkty stanowią doskonałe uzupełnienie diety na potencje:

    • Orzechy włoskie, migdały, nasiona słonecznika, pestki dyni.

    6. Produkty zbożowe: pełnoziarniste produkty zbożowe, w porównaniu do wysoko oczyszczonych, zawierają znacznie więcej cenniejszych witamin i minerałów, a także błonnika – witamin z grupy B, folianów, składników mineralnych etc. Szczególnie ważne są tutaj cynk i selen, które mają znaczy wpływ na utrzymanie potencji. Chcąc całkowicie wyeliminować problemy np. związane z erekcją winniśmy zastąpić białe pieczywo i ryż, pieczywem pełnoziarnistym oraz ryżem brązowym, zaś tradycyjny makaron, makaronem z mąki pełnoziarnistej. Świetną opcją będzie wprowadzenie do diety kaszy gryczanej, jęczmiennej oraz jaglanej.

    7. Ryby: jeśli chodzi o ryby i owoce morza, posiadają one nie tylko szereg witamin i minerałów, ale również zawierają kwasy tłuszczowe omega-3 – substancje bezpośrednio wspomagające potencję. W przypadku omawianej diety zaleca się spożywanie tłustych ryb morskich: łososia, makreli, śledzia, tuńczyka czy sardynek, przynajmniej dwa razy w tygodniu.

PRZECIWWSKAZANIA

W przypadku diety na potencję, nie istnieją żadne przeciwskazania w zakresie jej stosowania. Każdy z nas może dowolnie konstruować swój plan żywieniowy, w oparciu o najbardziej pożądane produkty. Nie istnieją sztywne, rygorystyczne normy dotyczące tego, ile kalorii musimy zjeść w ciągu dnia. Zaleca się jednak, aby ich ilość nie przekraczała dziennego spożycia kalorycznego dla określonych parametrów indywidualnych. Oczywiście, z diety tej możemy wyeliminować wszystkie produkty, których nie możemy spożywać np. ze względu na reakcje alergiczne czy uczuleniowe.

MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Brak. Dieta na potencję jest jedną z najzdrowszych diet, jakie do tej pory ułożono. Ten na swój sposób wyjątkowy plan żywieniowy zawiera produkty bogate w witaminy, minerały oraz związki niezbędne do utrzymania dobrego samopoczucia. Dietę tą może stosować każdy mężczyzna – bez względu na wiek. Eliminacja szkodliwych produktów – głównie zbożowych, a także mięsa czerwonego, alkoholu, słodyczy oraz tłustych produktów mlecznych i tłuszczów zwierzęcych – przyczynia się do poprawy ogólne wydolności organizmu, znacząco wpływa na układ krążenia, hamuje szkodliwe procesy wewnątrzustrojowe, zmniejsza ryzyko zachorowania na nowotwory i inne choroby, a przede wszystkim całkowicie eliminuje problemy związane z potencją, w tym niepełną oraz częściową erekcję.

BIBLIOGRAFIA:

    1. Burri B.J., Beta-carotene and human health: a review of current research. „Nutr. Res.”. 17 (3), 1997.
    2. Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne: Farmakopea Polska IX. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2011.
    3. Biochemia stresu oksydacyjnego. Uniwersytet Jagielloński, Zakład Biotechnologii Medycznej.
    4. http://kreatorzdrowia.com/ [dostęp 07.02.2017].

Dieta na potencję - na czym polega? Jak stosować?

Powyższe opracowanie przedstawia wiedzę i poglądy jej autorów według stanu na dzień sporządzenia niniejszego opracowania, które zostało przygotowane z zachowaniem należytej rzetelności oraz staranności przy utrzymaniu zasad metodologicznej poprawności, a także obiektywizmu na podstawie ogólnodostępnych informacji, pozyskanych ze źródeł wiarygodnych według serwisu BioTrendy.pl w dniu publikacji opracowania. Serwis BioTrendy.pl nie gwarantuje jednakże ich kompletności oraz dokładności, w szczególności, w przypadku, gdyby informacje na podstawie, których wspierano się przy sporządzaniu powyższego opracowania okazały się niekompletne, niedokładne lub nie w pełni odzwierciedlały stan faktyczny. Serwis BioTrendy.pl nie ponosi odpowiedzialności za decyzje podjęte na podstawie niniejszego opracowania, ani za szkody poniesione w wyniku tych decyzji. Powielanie bądź publikowanie w jakiejkolwiek formie niniejszego opracowania, lub jego części, oraz zwartych w nim informacji, czy wykorzystywanie materiału do własnych opracowań celem publikacji, bez uprzedniej, pisemnej zgody właścicieli serwisu BioTrendy.pl jest zabronione. Powyższe opracowanie stanowi utwór i jest prawnie chronione zgodnie z Ustawą z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. 1994 nr 24 poz. 83 z późn. zm.).Protected by Copyscape

Posted on

Kozieradka lekarska – właściwości i zastosowanie

BioTrendy - Fenugreek

Kozieradka pospolita (łac. Trigonella foenum-graecum L.), kozieradka lekarska – to jednoroczna roślina z rodziny bobowatych, znana też pod nazwami: fenegryka, koniczyna grecka, greckie siano, koziorożnik czy boża trawka. W naturze występuje od Chin aż po basen Morza Śródziemnego, uprawiana jest na całym świecie, także w Polsce.

Cenne dla zdrowia właściwości kozieradki znane były już w starożytności, wzmianki o niej pojawiają się już u Hipokratesa, jej nasiona znaleziono m.in. w grobowcach w Egipcie czy w Palestynie. Znane ze swej urody Egipcjanki używały maści z kozieradki do wygładzania skóry, napar z liści zaś, stosowały do łagodzenia objawów menstruacyjnych.

Ta niepozorna roślinka to istna kopalnia minerałów, witamin i aminokwasów: jej nasiona zawierają aż do 40% substancji śluzowych, saponiny steroidowe (stosowane m.in. w terapiach hormonalnych), witaminy (np. witamina A, B, C, B1, B6, H, PP, F, D), karoten, żelazo, wapń, fosfor, krzem, potas, tłuszcze, białka, lecytynę i inne związki chemiczne. O zastosowaniu kozieradki można mówić długo, streszczając zatem, ma szerokie działanie profilaktycznie i polecana jest prawie wszystkim, bez ograniczeń wiekowych (z wyjątkiem kobiet w ciąży).

Z uwagi na dużą zawartość substancji śluzowych, wprost nieocenione jest działanie ochronne fenegryki na błony śluzowe żołądka i całego układu pokarmowego, dzięki temu zmniejszone zostaje ryzyko wrzodów a jelito grube lepiej chronione jest przed nowotworami. Wspomaganie pracy żołądka, jelit a także trzustki pomaga w oczyszczaniu organizmu ze złogów i toksyn. Kozieradka działa też przeciwmiażdżycowo, usuwając nadmiar cholesterolu z krwi, poprawia stan naczyń krwionośnych , korzystnie wpływa na serce, chroni wątrobę przed działaniem niektórych leków, zapobiega jej marskości, zastojom żółci i kamicy żółciowej.

Ziółko to stosuje się w cukrzycy typu II (obniża poziom cukru we krwi, jednak chorzy na cukrzycę każdorazowo powinni jej stosowanie skonsultować z lekarzem). Lecytyna i inne związki występujące w kozieradce korzystnie wpływają na motorykę mięśni, zwiększają przyrost masy mięśniowej i redukują tkankę tłuszczową, zwiększają wydolność fizyczną i psychiczną, dlatego roślina polecana jest dla sportowców, kulturystów i osób aktywnych fizycznie. Z uwagi na dużą wartość odżywczą może ona wzmocnić organizm i być dodatkiem do diety, bogatym w łatwo przyswajalne tłuszcze roślinne i białka, zaleca się ją osobom w okresie rekonwalescencji, w przypadkach wychudzenia a nawet anoreksji czy leczeniu depresji.

Kozieradka uważana jest za naturalny afrodyzjak poprawiający popęd płciowy, sprawność seksualną, a także wydolność organizmu, przez co znalazł zastosowanie w takich suplementach jak na przykład Man Tabs, czy Verinel. Zawiera diosgeninę, która przekształcana może być w progesteron, estrogeny i testosteron. U kobiet mających problemy z laktacją wspomaga produkcję mleka. Zapobiega także utracie wapnia z kości, może więc być stosowana w profilaktyce osteoporozy. Zioło chętnie wykorzystywane jest też w kosmetyce, poprawia stan skóry, wykazuje działanie przeciwzapalne, zmniejsza wykwity trądzikowe i egzemę, zmniejsza zmarszczki i znacznie ogranicza wypadanie włosów.

SUPLEMENTY DIETY ZAWIERAJĄCE KOZIERADKĘ LEKARSKĄ (1):


(1) Powyższe zestawienie przedstawia najczęściej wybierane produkty w danej kategorii, w ramach serwisu BioTrendy.pl

Powyższe opracowanie przedstawia wiedzę i poglądy jej autorów według stanu na dzień sporządzenia niniejszego opracowania, które zostało przygotowane z zachowaniem należytej rzetelności oraz staranności przy utrzymaniu zasad metodologicznej poprawności, a także obiektywizmu na podstawie ogólnodostępnych informacji, pozyskanych ze źródeł wiarygodnych według serwisu BioTrendy.pl w dniu publikacji opracowania. Serwis BioTrendy.pl nie gwarantuje jednakże ich kompletności oraz dokładności, w szczególności, w przypadku, gdyby informacje na podstawie, których wspierano się przy sporządzaniu powyższego opracowania okazały się niekompletne, niedokładne lub nie w pełni odzwierciedlały stan faktyczny. Serwis BioTrendy.pl nie ponosi odpowiedzialności za decyzje podjęte na podstawie niniejszego opracowania, ani za szkody poniesione w wyniku tych decyzji. Powielanie bądź publikowanie w jakiejkolwiek formie niniejszego opracowania, lub jego części, oraz zwartych w nim informacji, czy wykorzystywanie materiału do własnych opracowań celem publikacji, bez uprzedniej, pisemnej zgody właścicieli serwisu BioTrendy.pl jest zabronione. Powyższe opracowanie stanowi utwór i jest prawnie chronione zgodnie z Ustawą z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. 1994 nr 24 poz. 83 z późn. zm.).Protected by Copyscape

Posted on

Żeń-szeń właściwy – właściwości i zastosowanie

BioTrendy - Panax ginseng

Żeń-szeń właściwy, zwany również wszechlekiem bądź Panax ginseng to roślina, która cieszy się niesłabnącą popularnością od zalania dziejów. Reliktowa bylina z rodziny araliowatych wywodzi się z Azji, a dokładnie z północnej części Półwyspu Koreańskiego, Japonii, północno-wschodnich Chin oraz wschodniej części Rosji. Niegdyś rosnący dziko żeń-szeń obecnie w wielu krajach jest gatunkiem zagrożonym. W Rosji nieprzerwanie od ponad czterdziestu lat zajmuje kluczowe miejsce w czerwonej księdze 1.

Nazwa rośliny – żeń-szeń – wywodzi się z chińskiego rénshēn (人蔘), co w tłumaczeniu oznacza „człowiek-korzeń”. Bez wątpienia jest to nawiązanie do dość specyficznego wyglądu korzenia, którego liczne pączki oraz drobne korzenne w jasnokremowej odsłonie do złudzenia przypominają małego człowieczka. W Europie dominuje jednak łacińska nazwa zwyczajowa rośliny – ginseng. Jeśli chodzi o Polskie nazewnictwo, żeń-szeń wywodzi się z języka rosyjskiego. Objawem typowego spolszczenia nazwy tejże rośliny jest głoska „ń” zlokalizowana na końcu przedrostka „żeń”, która nie występuje w języku chińskim. Żeń-szeń jest powszechnie znany i wykorzystywany w medycynie od przeszło 4 000 tysięcy lat. Jego wyjątkowe walory lecznice zostały początkowo docenione przez Chińczyków, którzy – ze względu na swoje wierzenia – wykorzystywali korzeń rénshēnwyłącznie w miesiącach zimowych 2.

DZIAŁANIE NA ORGANIZM

Uwaga! Niektóre źródła podają 2, iż żeń-szeń wzmaga cukrzycę. Jako że kwestia ta jest sporna, zaś zdania na ten temat podzielone, z powodu braku fachowej opinii nie zaleca się stosowania tejże rośliny w przypadku chorób insulinozależnych.

Żeń-szeń na układ nerwowy: Ginseng stymuluje receptory mózgowe, wykazując przy tym działanie relaksacyjne oraz uspokajające. Jako iż stymuluje wzrost acetylocholiny, wpływa również na pamięć i koncentrację. Zawarte w nim ginsenozydy działają antyoksydacyjnie, chroniąc komórki nerwowe przed degradacją 5.

Żeń-szeń na układ krwionośny: Ginseng zapobiega powstawaniu miażdżycy, a także obniża stężenie tzn. złego cholesterolu (LDL).

Żeń-szeń w walce z nowotworami: Wspomniane już ginsenozydy wykazują działanie antynowotworowe tj. hamują rozwój komórek rakowych 6.

Żeń-szeń, a regeneracja wątroby: Działające antyoksydacyjnie ginsenozydy chronią komórki wątroby zwane hepatocytami przed negatywnym działaniem wolnych rodników 7.

Żeń-szeń, a potencja: Suplementy diety na potencje z dodatkiem żeń-szenia – zarówno w przypadku kobiet jak i mężczyzn – zwiększają libido. Dodatkowo, ginseng niweluje zaburzenia erekcji. Ginsenozydy stymulują uwalnianie w organizmie mężczyzn tlenek azotu, to zaś przekłada się na szybki rozkurcz naczyń krwionośnych, a w efekcie napływ krwi do prącia 8.

Żeń-szeń, a osteoporoza: Żeń-szeń jest szczególnie wskazany dla pań w okresie pomenopauzalnym. Ginsenozydy stymulują produkcję estrogenów w kościach, co natomiast wzmacnia tkankę kostną. U kobiet po menopauzie produkcja estrogenów przez jajniki gwałtownie spada, stąd płeć piękna jest narażona jest na osteoporozę 5.

Żeń-szeń, a układ odpornościowy: Żeń-szeń wykazuje wpływ immunostymulujący – poprzez bezpośredni wpływ na komórki układu odpornościowego tj. limfocyty oraz makrofagi, stymuluje organizm do walki z wirusami bądź drobnoustrojami 6.

SUPLEMENTACJA

Na rynku znajdziemy zarówno żeń-szeń w postaci preparatów prostych – zawierających wyłącznie wyciąg z korzenia ginseng – jak i kompleksy witaminowo minerałowe z dodatkiem żeń-szenia. W zależności od producenta wyróżniamy różnorodne formy specyfików ze wskazaną rośliną, w tym: kapsułki, tabletki, korzeń żeń-szenia do żucia (żeń-szeń świeży), herbaty (żeń-szeń suszony), napary (wywary), koncentraty do picia, sproszkowany korzeń etc. 9

SUPLEMENTY DIETY ZAWIERAJĄCE ŻEŃ-SZEŃ (1):


(1) Powyższe zestawienie przedstawia najczęściej wybierane produkty w danej kategorii, w ramach serwisu BioTrendy.pl

STOSOWANIE

Spożywanie suplementów na bazie żeń-szenia zostało ściśle uwarunkowane przez producenta danego specyfiku. Dostępne na rynku preparaty medyczne stworzone zostały w oparciu o korzeń rośliny. Zasadniczo nie wolno przekraczać dwóch gram suszonego korzenia dziennie bądź sześćset miligramów ekstraktu. Warto zauważyć, że wiele dostępnych na rynku suplementów diety z żeń-szeniem zawiera znacznie większe porcje do spożycia. Ich stosowanie może w mniejszym bądź większym stopniu przełożyć się na występowanie skutków ubocznych 3. Żeń-szeń – mimo że naturalny – tak jak każda substancja lecznicza, może wchodzić w interakcję z innymi medykamentami. W przypadku wybranych preparatów, skutki uboczne mogą być groźne nie tylko dla zdrowia, ale również dla życia 4. Więcej o możliwych działaniach niepożądanych w: Możliwe działania niepożądane. Preparaty z zeń-szeniem – ze względu na jego naturalne pochodzenie – są bezpieczne dla zdrowia i życia nawet w przypadku długotrwałego stosowania. W przypadku suplementów z dodatkiem żeń-szenia, w których omawiana roślina nie stanowi podstawy, istnieje ryzyko, że całość będzie negatywnie oddziaływać na wybrane układy bądź narządy. Mimo, iż ginsengjest powszechnie znany od tysięcy lat, do tej pory nie podjęto się rzeczowych badań tejże rośliny. Z tego powodu nie zaleca się stosowania suplementów z żeń-szeniem przez kobiety w ciąży, matki karmiące, dzieci do lat dwunastu, a także cukrzyków. Jeśli chodzi o tych ostatnich, badania dowiodły, iż żeń-szeń może obniżać poziom cukru we krwi 2.

MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Żeń-szeń zaliczany jest do tzn. inhibitorów wybranych izoenzymów cytochromu P450 (CYP3A4, CYP2D), co skutkuje potencjalnie groźną dla zdrowia interakcją z wybranymi medykamentami. Ginseng nie powinien być łączony z:

  • Lekami przeciwdepresyjnymi – w przypadku niektórych środków farmakologicznych może prowadzić m.in. do: zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, wzmożonej potliwości, zespołu serotoninowego, a także priapizmu;
  • Lekami przeciwpsychotycznymi, ze szczególnym uwzględnieniem haloperiodolu – może prowadzić do komorowych zaburzeń rytmu serca, potocznie zwanych arytmią;
  • Lekami benzodiazepinowymi (nasennymi, przeciwlękowymi) – w połączeniu ze środkami uspokajającymi może prowadzić do: majaczenia, sedacji, psychozy, a nawet halucynacji;
  • Inhibitorami pompy protonowej – stosowanie z lekami dedykowanymi w przypadku schorzeń górnego odcinka układu pokarmowego może znacząco zmniejszyć ich skuteczność oraz zwiększyć ryzyko wystąpienia nieprzewidzianych krwawień.

Jeśli chodzi o klasyczne działania niepożądane, a więc skutki uboczne wynikające z zażywania suplementacji na bazie żeń-szenia, w przypadku dostosowania się do zaleceń producenta danego specyfiku, ginseng jest całkowicie bezpieczny dla zdrowia i życia. Przy przekroczeniu zalecanej porcji mogą pojawić się:

  • Bezsenność;
  • Problemy skórne;
  • Rozwolnienie;
  • Nerwowość i drażliwość;
  • Nadciśnienie tętnicze 2.

BIBLIOGRAFIA:

Powyższe opracowanie przedstawia wiedzę i poglądy jej autorów według stanu na dzień sporządzenia niniejszego opracowania, które zostało przygotowane z zachowaniem należytej rzetelności oraz staranności przy utrzymaniu zasad metodologicznej poprawności, a także obiektywizmu na podstawie ogólnodostępnych informacji, pozyskanych ze źródeł wiarygodnych według serwisu BioTrendy.pl w dniu publikacji opracowania. Serwis BioTrendy.pl nie gwarantuje jednakże ich kompletności oraz dokładności, w szczególności, w przypadku, gdyby informacje na podstawie, których wspierano się przy sporządzaniu powyższego opracowania okazały się niekompletne, niedokładne lub nie w pełni odzwierciedlały stan faktyczny. Serwis BioTrendy.pl nie ponosi odpowiedzialności za decyzje podjęte na podstawie niniejszego opracowania, ani za szkody poniesione w wyniku tych decyzji. Powielanie bądź publikowanie w jakiejkolwiek formie niniejszego opracowania, lub jego części, oraz zwartych w nim informacji, czy wykorzystywanie materiału do własnych opracowań celem publikacji, bez uprzedniej, pisemnej zgody właścicieli serwisu BioTrendy.pl jest zabronione. Powyższe opracowanie stanowi utwór i jest prawnie chronione zgodnie z Ustawą z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. 1994 nr 24 poz. 83 z późn. zm.).Protected by Copyscape

Posted on

Zaburzenia erekcji u mężczyzn – przyczyny i metody leczenia

BioTrendy - Couple

Zaburzenia erekcji, zwane również erectile dysfunction (ED) to jedne z najczęściej występujących u panów dolegliwości na tle seksualnym. Chociaż problem ten dotyka głównie mężczyzn po 35. roku życia, współczesny styl życia zestawiony z niezdrową dietą i skrajnym przemęczeniem organizmu sprawia, iż coraz częściej pojawia się również u osób młodych między 20., a 30. rokiem życia. Jako że zaburzenia erekcji to stosunkowo trudny temat – nawet w przypadku „postępowej Europy” – badania nad tą kwestią nie należą do najłatwiejszych. Tylko w 2006 roku w Polsce na zaburzenia erekcji cierpiało ponad 1,5 miliona mężczyzn po 35. roku życia 1.

Niestety, liczba ta stale rośnie. Jedynie kilkanaście procent z tego zgłasza się do profesjonalisty – lekarza – celem ustalenia konkretnej terapii. Tendencja światowa jest zbliżona do naszej rodzimej. Ponad połowa chorych mężczyzn klasyfikuje się grupie pomiędzy 40., a 60. rokiem życia 1, 2. Mimo iż ED to naturalny problem dotykający mężczyzn w okresie andropauzy, szereg nieprzychylnych czynników związanych z nieodpowiednim stylem życia sprawia, że cierpi na niego coraz więcej panów w znacznie młodszym wieku. Jeszcze kilka lat temu blisko 5 proc. mężczyzn w wieku 30-40 lat deklarowało zaburzenia erekcji o różnym nasileniu 3. Częstotliwość występowania omawianych zaburzeń rośnie praktycznie z roku na rok. Dowodzą temu badania przeprowadzane w USA – Massachusetts Male AgingStudy(MMAS) oraz badania Brauna i wsp 4, 5.

CZYM JEST ZABURZENIE EREKCJI?

Definicja terminu „zaburzenia erekcji” jest niezwykle szeroka i zróżnicowana ze względu na źródło 6. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) przyjmuje za Erectile Dysfunction stałą bądź nawracającą niemożność osiągnięcia lub utrzymania erekcji przez mężczyznę podczas stosunku seksualnego 7. Jeśli chodzi o samą diagnostykę, zaburzenia erekcji to niemożność zarówno wzwodu jak i erekcji przynajmniej raz na cztery próby seksualne. Warto podkreślić, iż zaburzenia erekcji nie są tym samym co niemożność osiągnięcia wzwodu spowodowana wiekiem, osłabieniem organizmu czy zwyczajnym brakiem podniecenia. Opisywana dolegliwość winna mieć charakter ciągły tj. powtarzać się regularnie. Nadmienić należy, że zaburzenia erekcji stanowią jedną z poważniejszych dysfunkcji natury seksualnej, a co za tym idzie, wymagają profesjonalnej konsultacji medycznej oraz doboru odpowiedniego leczenia. Statystyki wskazują, iż mężczyźni zgłaszają się do specjalisty średnio dopiero po dwóch latach od momentu zauważenia trudności w zakresie pełnej erekcji. Co ciekawe, większość z nich przez ten czas nie próbuje rozwiązać problemu samodzielnie tj. nie zmienia trybu życia bądź diety 8.

KOMU MOŻE GROZIĆ ZABURZENIE EREKCJI?

Zaburzenie erekcji to dolegliwość, która może pojawić się niespodziewanie niemal u każdego mężczyzny 2. Chociaż istnieje profilaktyka w zakresie problemów ze wzwodem, ED bardzo często wynika z przyczyn powszechnie ignorowanych jak niezdrowy tryb życia, brak regularnego snu czy nieustanny stres. W przypadku zaburzeń erekcji również wiek nie stanowi żadnej przeszkody 1. Dysfunkcje natury seksualnej mogą pojawić się zarówno u zdrowych i silnych 20-latków (rzadziej), poświęconych pracy mężczyzn w wieku 40. lat (średnie natężenie) jak i panów po andropauzie (często) 1.

NAJCZĘSTSZE PRZYCZYNY POWSTAWANIA ZABURZEŃ EREKCJI

Wyróżniamy dziewięć głównym przyczyn zaburzeń erekcji 12:

  • Zaburzenia hormonalne – andropauza u panów „w sile wieku” (ograniczenie syntezy testosteronu + DHEAS), a więc po 65. roku życia;
  • Choroby i dolegliwości przewlekłe – miażdżyca, cukrzyca, choroby układu krążenia, niewydolność wątroby, stwardnienie rozsiane, niewydolność nerek i inne;
  • Zmiany naczyniowe – wspomniana już miażdżyca, a także impotencja naczyniowa będąca skutkiem postępującej cukrzycy;
  • Choroby gruczołu krokowego – występujące głównie u mężczyzn po 65. roku życia;
  • Przyjmowanie wybranych leków – środków uspokajających i przeciwdepresyjnych, leków hipotensyjnych, hormonów, antagonisty receptora H2 oraz 4-alfa reduktazy, niesteroidowych leków przeciwzapalnych etc.;
  • Trwałe urazy rdzenia kręgowego oraz kręgosłupa;
  • Używki – nadużywanie alkoholu, papierosów oraz narkotyków;
  • Patologie wynikłe z upływu czasu – przyczyny powstałe na skutek starzenia się organizmu np. zmniejszenie zdolności do erekcji na skutek zmniejszenia zawartości kolagenu w błonie białawej;
  • Czynniki psychogenne – przewlekły stres, stany niepokoju, depresja, problemy natury psychicznej.

JAK RADZIĆ SOBIE PRZY ZABURZENIACH EREKCJI?

Przewlekłe i intensywne zaburzenia erekcji wymagają leczenia. Stopniowe niwelowanie problemów natury seksualnej wymaga jednak rozpoznania przyczyn zaburzeń. W tym celu należy udać się do specjalisty i rozpocząć stopniową eliminację kolejnych czynników, mogących mieć wpływ na niepełny bądź całkowity brak wzwodu. Chociaż zaburzenia erekcji to dysfunkcja, która nie zagraża życiu, nieleczona może oddziaływać na sferę psychiczną nie tylko mężczyzny, ale również kobiety. Co więcej, może być początkiem chorób przewlekłych takich jak miażdżyca, nadciśnienie tętnicze oraz cukrzyca.

NAJCZĘŚCIEJ WYBIERANE SUPLEMENTY DIETY W KATEGORII POTENCJA I EREKCJA (1):


(1) Powyższe zestawienie przedstawia najczęściej wybierane produkty w danej kategorii, w ramach serwisu BioTrendy.pl

NA CZYM POLEGA LECZENIE ZABURZEŃ EREKCJI?

Aby dobrać metodę leczenia zaburzeń erekcji należy pierw zdiagnozować ich przyczynę. W przypadku problemów natury psychicznej specjaliści zalecają psychoterapię, techniki relaksacyjne, metody treningowe, a także hipnozę. Tutaj sprawdzą się również leki antydepresyjne i przeciwlękowe, aczkolwiek z uwzględnieniem tylko tych środków, które nie wpływają na sferę seksualną. Przy dysfunkcjach na tle organicznym większość metod leczenia sprowadza się do przyjmowania leków oraz suplementów diety dla mężczyzn (np. środków na bazie buzdyganka naziemnego bądź popularnej na całym świecie viagry). Dodatkowo, istnieje możliwość stosowania specjalnych pompek, iniekcję podskórną bezpośrednio w ciała jamiste, a nawet protezowanie członka. Bardzo często okazuje się, że do całkowitej niwelacji problemów z erekcją wystarczy zmiana stylu życia. Specjaliści zalecają w tym zakresie zdrową dietę, rezygnację z używek (alkoholu, narkotyków, papierosów), wzmożoną aktywność seksualną, ograniczenie czynników stresogennych (więcej snu, mniej pracy, dłuższy odpoczynek), czasowe przyjmowanie naturalnych suplementów diety 3, 6, 11. U mężczyzn, u których stwierdzono zaburzenia erekcji na skutek tzn. dolegliwości naczyniowych stosowane są różnego rodzaju zabiegi, w tym metoda RENOVA. Całość sprowadza się do stymulacji ciał jamistych prąca falami dźwiękowymi o ściśle określonej częstotliwości oraz natężeniu. Do najbardziej inwazyjnych metod leczenia omawianych dolegliwości natury seksualnej jest implantacja protezy prącia. Całość jest rzadko stosowana, jednakże przynosi niemal stuprocentową satysfakcję 12.

BIBLIOGRAFIA:

Powyższe opracowanie przedstawia wiedzę i poglądy jej autorów według stanu na dzień sporządzenia niniejszego opracowania, które zostało przygotowane z zachowaniem należytej rzetelności oraz staranności przy utrzymaniu zasad metodologicznej poprawności, a także obiektywizmu na podstawie ogólnodostępnych informacji, pozyskanych ze źródeł wiarygodnych według serwisu BioTrendy.pl w dniu publikacji opracowania. Serwis BioTrendy.pl nie gwarantuje jednakże ich kompletności oraz dokładności, w szczególności, w przypadku, gdyby informacje na podstawie, których wspierano się przy sporządzaniu powyższego opracowania okazały się niekompletne, niedokładne lub nie w pełni odzwierciedlały stan faktyczny. Serwis BioTrendy.pl nie ponosi odpowiedzialności za decyzje podjęte na podstawie niniejszego opracowania, ani za szkody poniesione w wyniku tych decyzji. Powielanie bądź publikowanie w jakiejkolwiek formie niniejszego opracowania, lub jego części, oraz zwartych w nim informacji, czy wykorzystywanie materiału do własnych opracowań celem publikacji, bez uprzedniej, pisemnej zgody właścicieli serwisu BioTrendy.pl jest zabronione. Powyższe opracowanie stanowi utwór i jest prawnie chronione zgodnie z Ustawą z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. 1994 nr 24 poz. 83 z późn. zm.).Protected by Copyscape

Posted on

Buzdyganek naziemny – właściwości i zastosowanie

BioTrendy - Tribulus Terrestris

Buzdyganek naziemny, czyli Tribulus terrestris (łac.) to roślina, która stanowi podstawę większości suplementów dedykowanych mężczyznom. Jeśli chodzi o jej występowanie, buzdyganek – chociaż powszechny – nie rośnie w Polsce. Bez większych przeszkód spotkamy go za to w Afryce, Azji oraz Australii, a także w południowej Europie. Już od pewnego czasu buzdyganek naziemny cieszy się dużą popularnością – i to nie tylko na Starym Kontynencie. Producenci specyfików na bazie tejże rośliny z rodziny parolistowatych przypisują jej wiele właściwości zdrowotnych – niektóre niestety niesłusznie.

DZIAŁANIE NA ORGANIZM

O właściwościach buzdyganka naziemnego można by napisać książkę. Ta dość specyficzna roślina znana jest w medycynie – głównie chińskiej oraz indyjskiej – od kilkuset lat. Chińczycy wykorzystują Tribulus terrestris jako środek tonizujący, mieszkańcy Indii natomiast jako lek uspokajający, moczopędny, a także… afrodyzjak. W Europie buzdyganek naziemny zasłynął jako główny składnik suplementów diety wspomagających potencję oraz erekcję u mężczyzn. Nierzadko można spotkać się ze stwierdzeniem, iż opisywana roślina zwiększa poziom testosteronu oraz pobudza przyrost mięśni 1. Teoria ta została rozgłoszona przez amerykańskiego kulturystę, Jeffreya Petermana w obiecującym momencie jego kariery w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Do końca nie wiadomo jednak czy nie był to zwykły chwyt reklamowy, mający na celu promocję suplementów na bazie buzdyganka. Do tej pory nie zostało potwierdzona, iż Tribulus terrestris ma coś wspólnego z gospodarką hormonalną 2. Jeśli chodzi o teorię jakoby to buzdyganek naziemny pełnił rolę afrodyzjaku, badania na ten temat zostały przeprowadzone w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Stosunkowo niedokładna analiza pozwoliła wyciągnąć wnioski, iż Tribulus terrestris zwiększa poziom testosteronu oraz hormonu luteinizującego u mężczyzn. Kilkadziesiąt lat później – dokładnie w roku 2000 – kolejne badania wykluczyły wcześniejsze 4. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych dwudziestego wieku badania nad buzdygankiem naziemnym spowodowane były wzrostem popularności tejże rośliny. Do tej pory nie udało się udowodnić, że Tribulus terrestris ma jakikolwiek wpływ na wzrost poziomu testosteronu 3, 4. Nie udało się potwierdzić również teorii, jakoby buzdyganek naziemny wpływał na wzrost masy mięśniowej czy siły 5. Chociaż buzdyganek naziemny nie ma wpływu na bezpośrednią produkcję testosteronu, przyrost masy mięśniowej oraz wzrost siły, zawarte w nim saponiny, indole oraz polifenole hamują aktywność enzymów przetwarzających tzn. testosteron anaboliczny. Finalnie, suplementy na bazie tejże rośliny zapobiegają powstawaniu ginekomastii, czyli przerostowi gruczołów sutkowych u mężczyzn 6. Dodatkowo, Tribulus terrestris znacząco ogranicza wypadanie włosów na skutek podwyższonego poziomu 5-a-dihydrotestosteronu 7. Stwierdzono także, że buzdyganek naziemny wspiera procesy: spermatogenezy u mężczyzn oraz owogenezy u przedstawicielek płci pięknej 8. Wśród właściwości buzdyganka nie sposób pominąć: wzrostu retencji azotu, wspomagania syntezy białek, łagodzenia objawów andropauzy, a także zapobiegania zatłuszczenia organów wewnętrznych 7.

SUPLEMENTACJA

Buzdyganek naziemny stanowi kluczowy składnik wielu suplementów diety dostępnych w klasycznej formie tj. w tabletkach bądź kapsułkach. Zioło te – zarówno owoce jak i samo ziele – znajdziemy w formie sproszkowanej. Ekstrakt z Tribulus terrestris doskonale nadaje się do picia – w połączeniu z jogurtem bądź w formie herbaty. Nie ma różnicy, którą formę buzdyganka wybierzemy – zarówno ziele cięte jak i w postaci tabletek wykazują takie same właściwości.

SUPLEMENTY DIETY ZAWIERAJĄCE BUZDYGANEK NAZIEMNY (1):


(1) Powyższe zestawienie przedstawia najczęściej wybierane produkty w danej kategorii, w ramach serwisu BioTrendy.pl

STOSOWANIE

Stosowanie buzdyganka uzależnione jest bezpośrednio od jego formy oraz zaleceń producenta. Na rynku prym wiodą specyfiki na bazie Tribulus terrestris w postaci kapsułek i tabletek. Nie zaleca się spożywania więcej aniżeli 750 mg ekstraktu na dobę bądź 6 gram – w zależności od formy. W przypadku sportowców mówi się o maksymalnie 3 gramach dziennie, zaś osobach, które stosują buzdyganek w celach leczniczych (np. przy problemach z erekcją) nawet do 6 gram na dobę. Warto zauważyć, że wiele dostępnych w sklepach suplementów składa się z co najmniej kilku składników. W takich przypadkach zaleca się dokładne przeanalizowanie zawartości buzdyganka w zalecanej porcji dziennej. Produkt w formie sproszkowanej należy łączyć z wodą, herbatą, jogurtem bądź sokiem – w zależności od własnych preferencji. Smak buzdyganka w zalecanej porcji jest praktycznie niewyczuwalny. Chociaż na rynku znajdziemy produkty z buzdygankiem naziemnym przeznaczone dla pań, suplement ten dedykowany jest głównie mężczyznom. Jego niekontrolowane spożywanie może mieć pośredni wpływ na gospodarkę hormonalną kobiet – prowadzić do nadmiernego owłosienia. Jeśli chodzi o skuteczność – zarówno tabletki i kapsułki jak i forma sproszkowana i cięta cieszą się podobną popularnością. Bez wątpienia tabletki są łatwiejsze w przyjmowaniu i wygodniejsze w transporcie.

MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Ze względu na swoje właściwości, a także stosunkowo niewielką ilość rzetelnych badań w zakresie działania, buzdyganek naziemny zalecany jest wyłącznie osobom dorosłym. Zasadniczo nie odnotowano groźnych dla zdrowia i życia działań niepożądanych, nawet w przypadku przekroczenia zalecanej przez producenta porcji do spożycia. Wśród rzadko występujących skutków ubocznych dominują:

  • Bezsenność;
  • Długotrwała erekcja;
  • Nadmierne owłosienie twarzy u kobiet.

Zabrania się stosowania buzdyganka naziemnego przez kobiety w ciąży i matki karmiące. Regularne przyjmowanie suplementów na bazie Tribulus terrestris może mieć działanie moczopędne.

BIBLIOGRAFIA:

Powyższe opracowanie przedstawia wiedzę i poglądy jej autorów według stanu na dzień sporządzenia niniejszego opracowania, które zostało przygotowane z zachowaniem należytej rzetelności oraz staranności przy utrzymaniu zasad metodologicznej poprawności, a także obiektywizmu na podstawie ogólnodostępnych informacji, pozyskanych ze źródeł wiarygodnych według serwisu BioTrendy.pl w dniu publikacji opracowania. Serwis BioTrendy.pl nie gwarantuje jednakże ich kompletności oraz dokładności, w szczególności, w przypadku, gdyby informacje na podstawie, których wspierano się przy sporządzaniu powyższego opracowania okazały się niekompletne, niedokładne lub nie w pełni odzwierciedlały stan faktyczny. Serwis BioTrendy.pl nie ponosi odpowiedzialności za decyzje podjęte na podstawie niniejszego opracowania, ani za szkody poniesione w wyniku tych decyzji. Powielanie bądź publikowanie w jakiejkolwiek formie niniejszego opracowania, lub jego części, oraz zwartych w nim informacji, czy wykorzystywanie materiału do własnych opracowań celem publikacji, bez uprzedniej, pisemnej zgody właścicieli serwisu BioTrendy.pl jest zabronione. Powyższe opracowanie stanowi utwór i jest prawnie chronione zgodnie z Ustawą z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. 1994 nr 24 poz. 83 z późn. zm.).Protected by Copyscape